logologo

Easy Branches Worldwide Network biedt de mogelijkheid en stelt u in staat om uw gastpost bij te dragen op verschillende websites en talen, gericht op elke stad of land

Easy Branches

34/17 Moo 3 Chao fah west Road, Phuket, Thailand, Phuket

Call: 076 367 766

info@easybranches.com
Economie

Wat het anti-trumpisme mist

Dit zijn unieke en verontrustende tijden voor de Verenigde Staten. Een voormalig president die twee keer in staat van beschuldiging is gesteld en die nu vier afzonderlijke aanklachten wegens ernstige misdaden boven het hoofd hangt, is de feitelijke l


  • Dec 05 2023
  • 43
  • 4663 Views
Wat het anti-trumpisme mist

Dit zijn unieke en verontrustende tijden voor de Verenigde Staten. Een voormalig president die twee keer in staat van beschuldiging is gesteld en die nu vier afzonderlijke aanklachten wegens ernstige misdaden boven het hoofd hangt, is de feitelijke leider van een van de twee grootste politieke partijen.

Donald Trump heeft de Republikeinse Partij naar zijn beeld herschapen en zal vrijwel zeker de kandidaat zijn voor de presidentsverkiezingen van 2024, ondanks het toenemende bewijs van zijn financiële wandaden en zijn rol in een couppoging. Terwijl de Democraten het deze maand goed deden in verschillende verkiezingen, laten de peilingen zien dat Trump de Amerikaanse president Joe Biden leidt in de belangrijkste slagveldstaten. Er is duidelijk iets mis met de Amerikaanse Republiek.

Een tweede Trump presidentschap

Een tweede presidentschap van Trump zou een veel grotere bedreiging voor de democratie zijn dan het eerste. Trumps eigen opvattingen en retoriek suggereren dat hij verder geradicaliseerd is en zijn aanhangers hebben nu geleerd van hun mislukte poging om de verkiezingen van 2020 ongedaan te maken. Bevriende denktanks stellen plannen op om de checks and balances van de Amerikaanse overheid te ontmantelen, zodat Trump een politiestaat kan invoeren die zijn politieke tegenstanders aanpakt. Project 2025 van de Heritage Foundation heeft als doel om “een draaiboek op te stellen van acties die in de eerste 180 dagen van de nieuwe regering moeten worden ondernomen om snel verlichting te brengen voor Amerikanen die lijden onder het verwoestende beleid van links”. Centraal in die inspanning staat het bemannen van sleutelposities met Trumpiaanse kaders.

Terwijl Trump en zijn medeplichtigen in het politieke establishment duidelijk de schuld dragen voor deze trieste stand van zaken, geldt dat ook voor Amerikaans links en de op feiten gebaseerde media, die er niet in zijn geslaagd om een goed gekalibreerde reactie te ontwikkelen. De reacties variëren van impliciete normalisatie (wie kan de keuze van een genomineerde door een grote partij ontkennen?) tot het tonen van nultolerantie tegenover de aanhangers van Trump. Maar een praktische blauwdruk om de situatie aan te pakken ontbreekt, ook al staat de toekomst van de Amerikaanse democratie op het spel.

Welk antwoord?

Het meest veelbelovende antwoord zou bestaan uit twee schijnbaar tegenstrijdige standpunten. Ten eerste moeten het centrum en links zich verenigen in de verklaring dat Trump en zijn inner circle een dodelijke bedreiging vormen voor de Amerikaanse Republiek. Zijn hoogste luitenants moeten als zodanig worden behandeld, in plaats van als pratende hoofden die de kijkcijfers opkrikken. Trump’s duidelijk verklaarde plannen om de Amerikaanse democratie te vernietigen moeten voortdurend onder de aandacht worden gebracht.

Maar het centrum en links moeten ook erkennen dat de meeste Trump-aanhangers legitieme grieven hebben. Dit is het deel van een succesvolle reactie dat ontbreekt. Hoewel er ongetwijfeld sterke blank-nationalistische en racistische elementen in de MAGA-beweging zitten, vertegenwoordigen zij bij lange na niet de meeste mensen die bij de volgende verkiezingen op de Republikeinen zullen stemmen.

De Amerikaanse arbeidsmarkt

Een aanzienlijk deel van de Amerikaanse bevolking heeft de afgelopen vier decennia economisch geleden. De reële (voor inflatie gecorrigeerde) inkomens onder mannen met alleen een middelbare schooldiploma of minder zijn sinds 1980 gedaald en de mediane lonen waren tot eind 2010 vrijwel gestagneerd. Ondertussen zijn de inkomens van Amerikanen met een universitair diploma en gespecialiseerde vaardigheden (zoals programmeren) snel gestegen.

Er zijn veel redenen voor deze transformatie op de arbeidsmarkt en verschillende daarvan zijn geworteld in economische trends die gevestigde politici en de media lang hebben verkocht als voordelen voor werknemers. De globaliseringsgolf die verondersteld werd alle boten te lichten, heeft velen doen stranden. De automatisering die de Amerikaanse productie concurrerender moest maken en werknemers moest helpen, is de grootste factor in de dalende inkomsten van werknemers zonder universitair diploma. Ondertussen zijn vakbonden, minimumloonwetten en normen ter bescherming van laagbetaalde werknemers verzwakt.

De kloof tussen arbeiders en centrumlinkse beleidsmakers

Veel werknemers die onder deze trends hebben geleden, hebben ook het gevoel dat ze sociaal terrein hebben verloren. Juridische, politieke en culturele veranderingen die voorheen achtergestelde groepen (minderheden, vrouwen, de LGBTQ+ gemeenschap) hebben geholpen, hebben andere groepen in de war gebracht. In het proces zijn veel Amerikanen wrokkig geworden omdat ze het gevoel hebben dat hun standpunten en grieven worden genegeerd door de mainstream media en de goed opgeleide, technocratische elite.

In een recent artikel documenteren de economen Ilyana Kuziemko, Nicolas Longuet-Marx en Suresh Naidu een kloof tussen de economische voorkeuren van laagopgeleide arbeiders enerzijds en hoogopgeleiden en de Democratische Partij anderzijds. Terwijl gewone arbeiders een sterke voorkeur hebben voor minimumlonen, baangaranties, bescherming tegen handel en sterkere vakbonden, verzetten elites zich tegen dergelijke programma’s als ongerechtvaardigde inmenging in de markt. De Democratische Partij geeft er de voorkeur aan om de minder bedeelden te helpen door aan te dringen op herverdeling via het belasting- en overdrachtssysteem.

Arbeiders en de ruk naar rechts

Deze kloof tussen arbeiders en centrumlinkse beleidsmakers is niet beperkt tot de VS. Zoals de economen Amory Gethin, Clara Martínez-Toledano en Thomas Piketty laten zien, heeft een soortgelijke politieke verschuiving plaatsgevonden in 21 westerse democratieën. In de jaren 1950 en 1960 stemde de arbeidersklasse betrouwbaar op centrumlinkse en socialistische partijen, terwijl rijkere en hoger opgeleide burgers op rechts stemden. Maar tegen 2010 stemden de hoger opgeleiden overweldigend op centrumlinkse partijen en waren de arbeiders naar rechts verschoven, deels omdat centrumlinkse partijen zich hadden verwijderd van beleidsstandpunten die op één lijn lagen met de materiële belangen en andere prioriteiten van de arbeiders.

Om deze trend te keren zijn niet alleen veranderingen nodig in het specifieke beleid dat centrumlinkse partijen steunen, maar ook in de taal die ze gebruiken. Het kan ook proactieve inspanningen vereisen om arbeiders te promoveren naar leiderschapsposities binnen partijen, in plaats van hoogopgeleide elites de meeste topposities te laten bezetten.

Meer inschikkelijk en ontvankelijk zijn voor arbeiders

In de VS is het terugbrengen van arbeiders naar de Democraten niet alleen noodzakelijk om Trump te verslaan en de acolieten die zijn vuile werk zullen opknappen. Het is ook essentieel voor de Amerikaanse economie. Het reguleren van de tech-industrie en het ondersteunen van arbeiders zullen belangrijke kwesties zijn in het komende decennium en daarna. Een centrum-links dat verstoken is van arbeidersstemmen kan niet hopen om de gelegenheid aan te grijpen.

Amerikanen die nog steeds achter democratie staan, moeten Trump ontmaskeren voor wat hij is en hard werken om te voorkomen dat hij weer aan de macht komt. Maar om dat te doen, moeten ze ook meer inschikkelijk en ontvankelijk zijn voor arbeiders – inclusief degenen die niet zoveel hebben geprofiteerd van globalisering en technologische veranderingen en misschien niet al hun standpunten over sociale en culturele kwesties delen.

Daron Acemoglu is Institute Professor of Economics aan het MIT en co-auteur (met Simon Johnson) van Power and Progress: Our Thousand-Year Struggle Over Technology and Prosperity (PublicAffairs, 2023).

© Project Syndicate, 2023.
www.project-syndicate.org

Verwant


Deel deze pagina

Gastberichten door Easy Branches

all our websites