Voorspellingen zijn gevaarlijk, zeker die over de toekomst, zoals Oscar Wilde al wist. Dat geldt bij uitstek voor de Belgische politiek, waar iedere

2019, het jaar waarin Bart De Wever ermee stopt

2019, het jaar waarin Bart De Wever ermee stopt

2019, het jaar waarin Bart De Wever ermee stopt

2019, het jaar waarin Bart De Wever ermee stopt

2019, het jaar waarin Bart De Wever ermee stopt
2019, het jaar waarin Bart De Wever ermee stopt
  • 2019-01-11 11:20:05 2 maanden geleden
  • keer bekeken 4,548
32
gedeelde
Voorspellingen zijn gevaarlijk, zeker die over de toekomst, zoals Oscar Wilde al wist. Dat geldt bij uitstek voor de Belgische politiek, waar iedere dag een nieuwe, onvermoede situatie kan ontstaan. Aankondigen dat Bart De Wever dit jaar ophoudt met zijn dubbelbaan als burgemeester en voorzitter van de N-VA, is dus vermetel. Toch zijn er elementen die deze hypothese ondersteunen.

Zaterdag blikt de redactie van De Standaard vooruit op 2019 aan de hand van 24 voorspellingen. Wat kunnen we het komend jaar zoal verwachten? In 2019 krijgen we een vrouwelijke premier, komt geen auto de stad meer in, en wordt de koersbroek een must-have, ook voor niet-fietsers. Als voorproefje lees je alvast de voorspelling van opiniërend hoofdredacteur Bart Sturtewagen.

Een van de belangrijkste elementen die er op wijzen dat De Wever zijn dubbelbaan zou stoppen, is de uitzonderlijk lange duur van zijn partijvoorzitterschap. Hij trad aan in 2004 op amper 33-jarige leeftijd, toen de N-VA een jonge, radicale partij was, die bij gebrek aan eigen levenskracht een verstandshuwelijk met CD&V was aangegaan. Meer dan 14 jaar later, met 48 levensjaren op de teller, is hij het nog steeds. Blijft hij, dan verbetert hij straks het record van Karel Dillen bij het Vlaams Blok. Zo’n lange dominantie is voor geen enkele vereniging goed. In een politieke partij leidt het onvermijdelijk tot ongezonde toestanden, zoals de buitensporige invloed van een kleine groep aan de top.

Slaan hier, zalven daar

De Wever zelf maakte bij de coalitievorming in Antwerpen duidelijk dat hij een andere, meer verbindende bestuursstijl wil hanteren. Hij beseft dat het zeker tot de verkiezingen van 26 mei lastig wordt om die bocht te combineren met de leiding van een partij die zich meer dan ooit in egelstelling heeft gemanoeuvreerd. Daarover bestaan kennelijk afspraken met de socialistische partner in het Antwerpse college. 

Maar slaan hier en zalven daar, dat kan geen vijf of zes jaar duren zonder ongelukken. Bij zijn eedaflegging bij de gouverneur voegde De Wever er overigens aan toe dat hij ook na 2024 graag burgemeester wil blijven. Aan het einde van dat eventuele mandaat zal hij zestig zijn.

Anders dan in 2014 zullen potentiële coalitiepartners er na 26 mei niet meer vrijwillig voor kiezen met de N-VA in zee te gaan om haar de slijtage van de macht te doen ondergaan. Dat heeft immers niet zo goed gewerkt. Alleen als er echt geen andere mogelijkheid is, blijft de N-VA, na de strapatsen over het VN-Migratiepact, federaal aan de macht. De MR van Charles Michel voelt zich verraden en vernederd. Dat maakt de terugkeer van de PS zeer waarschijnlijk. 

Nu het twee regeerperiodes na elkaar niet nodig is gebleken dat een coalitie zowel in noord als in zuid een meerderheid heeft, ligt de lat voor de N-VA om federaal incontournable te zijn hoog. Voor een nieuwe grote staatshervorming in confederale zin is het nog te vroeg. Het Belgische systeem draait nog niet vierkant genoeg. De federale oppositie wenkt dus.

Twitteren vanuit de heup

Een anti-N-VA-coalitie op Vlaams niveau is moeilijker denkbaar. Dat biedt de kans om Jan Jambon verder als bestuurder in beeld te houden. Het heroriënteren van Geert Bourgeois, Liesbeth Homans en Philippe Muyters maakt ruimte voor Zuhal Demir, Peter De Roover, Sander Loones of Assita Kanko.

Maar federaal volgt waarschijnlijk een lange, barre mars door de woestijn van de oppositie. De kandidaat voor het partijvoorzitterschap is in dit scenario meer dan ooit Theo Francken. Vijf jaar lang zijn er geen verkiezingen en dreigt op sociaal-economisch vlak en inzake migratie een zwenking naar links. Wie beter dan de burgemeester van Lubbeek om, twitterend vanuit de heup, de bonte – uit zes, zeven of zelfs acht partijen bestaande – federale karavaan naar hartenlust te beschieten?

‘Ik word er zo moe van’, liet De Wever zich op de avond van de gemeenteraadsverkiezingen ontvallen bij Paul Jambers. Een leven in de contramine laat sporen na. Laat een ander maar eens het zware werk doen. Het is tijd voor het uitbouwen van een zichtbare nalatenschap in Antwerpen. Zes jaar is gauw voorbij, maar met nog twaalf jaar voor de boeg moet het kunnen. Als België dan nog niet onder zijn eigen gewicht is gekraakt, kan die taak nog altijd weer worden opgepakt. Tot het zover is, wordt Bart De Breker graag Bart De Bouwer.

Zaterdag leest u alle 24 voorspellingen in De Standaard.

Wat denk je van dit verhaal?
2019, het jaar waarin Bart De Wever ermee stopt

ADVERTISING

Easy Branches Met Global Network kunt u uw post in ons netwerk delen op elk continent of elk land in de wereld

Jouw bericht